[salin] isang akda ni karl marx

mula sa aklat ng mga awit kay jenny*

I

mga salita — mga kabulaanan, mga humpak na anino, walang hihigit pa,

hinihitik ang buhay mula sa lahat ng panig!

sa iyo, nanaw at pagal, dapat ko bang ibuhos

ang mga diwa na nasa akin sumagana?

kahiman nauna nang siniyasat nitong mga maiinggiting Panginoon ng daigdig

ang alab nitong sangkatauhan ng malalim na pagtitig;

at magpakailanman na dapat ang mga pobreng taga-daigdig

makipagtalik sa kinang ng kanyang sinapupunan ng may himig.

dahil, kapag itong libog ay lumundag, nangangatal, mapangahas,

sa kaibuturan ng matamis na kislap ng kaluluwa

bakasakali nanaisin nito ang yakap ng iyong mundo,

gustuhin nitong alisin ka sa iyong luklukan, naising akayin ka pababa

naisin na higitin ang pagpailanlang ng sayaw nitong hanging palaypalay.

hinog ang mundo sa ibabaw mo ay magsisimulang yumabong.

*isang pagsasalin ng isang berso ng tula mula sa kalipunan ng mga tulang akda ni Karl Marx para kay Jenny Von Westphalen.

+ang larawan ay mula sa jupiterimage

[salin] your feet ni Pablo Neruda

Kapag hindi ako makatingin sa iyong mukha,

tinitignan ko ang iyong mga paa.

Ang iyong mga paa ng pakurbang buto,

ang iyong mga paang maliliit at matigas.

Alam kong inaalalayan ka nila,

at ang iyong timbang na kay tamis

ay umaalsa sa kanila.

Ang iyong baywang, ang iyong mga suso,

ang matingkad na lila

ng iyong mga utong,

at ang mga butas ng iyong mga matang

kakalipad lamang kanina lang,

ang malapad mong prutas na bibig,

ang mapula mong buhok,

ang munting kong tore.

Ngunit mahal ko ang iyong mga paa

sa dahilang lumakad sila

sa balat ng lupa, at sa ihip

ng hangin, at sa mga katawang-tubig,

hanggang ako’y matagpuan nila.

*salin ng tulang 'your feet' ni Pablo Neruda

++ang larawan ay mula sa atheme